Bel me op: 030-6701184

De krimp

Ons huis krimpt of misschien kan je beter zeggen, het scheurt. Veel maakt het niet uit, het effect is hetzelfde… scheuren. Ze ontstaan overal, niet groot, maar ze worden wel steeds groter. Een van de eersten zat langs het raam in de lange gang en later zagen we dat ook het raam bij de voordeur niet aan scheurmonster ontkwam. Je gedachten lopen ongeveer eenzelfde weg als de scheur.

‘Ach,’ denk je in eerste instantie, ‘een scheur, nou ja scheurtje een barstje, meer kan je het niet noemen. Ik ga er niet mee zitten!’

Naarmate de scheur breder wordt of naarmate het aantal scheuren toeneemt worden de gedachten ook iets ontprettiger.

‘Oef alweer een scheur, wat krijgen we nou!’

Laatst beleefde ik het hoogtepunt. Ik zat in de kamer rustig aan tafel, kijk recht voor me uit en schrik. Daar loopt een barst vanaf het plafond tot aan de vloer. In mijn hoofd viel ons huis al uiteen in een voor- en een achterhuis. De barst wordt tot breuk. Het was in het weekend, maar het liefst had ik meteen de hoorn ter hand genomen. Gelukkig had ik een faxnummer van de bouwkeet in de buurt, dus in de vroege uren van de maandag had de opzichter mijn onheilstijding reeds in bezit.

Hij kwam kijken met zo’n gezicht van: ‘wat zullen we nu weer hebben.’ Zo’n licht cynische blik waarmee hij alle bewoners aankijkt. Immers zij zijn onwetend en niet bekend met de inzichten der bouwkunde.
‘Dat is de dilatatievoeg,’ zei hij met sombere blik.
Het klonk verschrikkelijk, wat mij betreft kon het huis ieder moment uiteen vallen.
‘Ja en… wat nu?’ vroeg ik angstig.
‘Niks aan de hand,’ zei het cynische hoofd daar krijg je altijd een barst zeker in de nieuwbouw en helemaal met dat vocht van de afgelopen weken. Over een half jaar kan je daar pas wat aan doen, gewoon laten zitten, niet op letten.’

Het laatste zei hij met wat nadruk, er had gemakkelijk het woord ‘zeikerd’ op kunnen volgen. Licht beschaamd sloeg ik mijn ogen neer. Nog altijd weet ik niet wat een diletatievoeg is en ik weet helemaal niet of ik het goed schrijf. Wel begrijp ik dat ‘t erbij hoort, dat die barst normaal is, net als al die andere barsten. Het huis zat vol met vocht, dat vocht gaat weg, en de barst blijft. Allemaal logisch, maar ik hoop toch echt dat het binnenkort afgelopen is, met die barsten en scheuren en dat er geen diletatieverrassingen meer komen, een mens kan ook teveel te verwerken krijgen vindt u ook niet?