Bel me op: 030-6701184

De modder

Als er een ding is waar ik me bij het hele verhuisproces niet mee bezig heb gehouden dan is het wel de puinzooi om ons nieuwe huis. We zitten hier sinds een paar weken en binnenin bevalt het allemaal uitstekend, maar buiten lijkt het wel oorlog. ‘Klein Joegoslavië’ noem ik het en alhoewel dit misschien een beetje wrang klinkt, lijkt het alsof er duizend tanks bezig geweest zijn met het afschieten van bommen en granaten. De Gemeente heeft de weg die voor ons huis loopt aangewezen als doorgaande weg voor het bouwverkeer en dankzij al het losliggend zand, puin en modder is het een soort van baggerpoel geworden. U begrijpt dat het nauwelijks mogelijk is om zonder troep aan je schoenen het huis te betreden. De modder wordt binnen korte tijd door het hele huis verspreid en daar helpt geen jantjelief aan. Bij de oplevering van het eerste huis van Leidsche Rijn was ik nog zo hoopvol. Er lag een prachtige klinkerweg en zelfs de stoep was aangelegd bij dit eerste rijtje huizen. Ik verkeerde in de wat naïeve veronderstelling dat hetzelfde bij ons zou gebeuren, maar nee… de gemeente Utrecht lijkt zich volledig te hebben teruggetrokken. De gulden schijn van de eerste publiciteit is verdwenen en ons blijft de rotzooi. Ook die in het masterplan zo heilig beloofde HOV-verbinding is nergens te bekennen. Men wil ons hoopvol laten geloven dat de bushalte op 10 minuten ligt,  maar ik wil mevrouw de wethouder graag uitnodigen eens met mij mee te lopen. Ze moet er een zinderend tempo op nahouden om dit in tien minuten te doen. Ik heb er minstens twintig nodig. Kijk dat is nou niet bepaald verstandig beleid. Je krijgt beelden van een autoluwe locatie waarin slechts zeer spaarzaam plek is voor de auto, want er is een fantastisch openbaar vervoer. Als de wijk echter is opgeleverd dan blijft er alleen de spaarzame parkeerplek over en is er van openbaar vervoer geen sprake. Intussen heeft iedereen een wagen nodig om ergens te komen en soms hebben ze er twee, want de partner moet toch ook de deur uit en de eerste winkel ligt op tweeëneenhalve kilometer.

Intussen zijn er dankzij de veel te nauwe straten al verschillen auto’s van de weg gegleden en volledig vast komen te zitten in de blubber en modder. Op dit moment zitten er twee wat sip kijkende vrienden om onze tafel. Hun auto is reddeloos weggezakt. Alleen een flinke takelwagen kan ze nog hulp bieden. Dat is dus wonen in Leidsche Rijn. Modder, te smalle wegen, geen openbaar vervoer, geen winkels, geen voorzieningen, geen parkeerplaatsen en kapot gereden bermen langs die eens zo prachtige Groenedijk. Maar onze woning is heerlijk… dat wel!