Bel me op: 030-6701184

De nominatie

Tot mijn grote verbazing ik mocht ik onlangs een foto van ons rijtje huizen in de krant bewonde­ren. Het bleek met een dertigtal andere projecten genomineerd te zijn voor de Rietveld architectuur­prijs en ik kan gerust zeggen dat ik verbaasd was.

Vind ik mijn huis dan niet mooi? Oh ja absoluut wel. Vind ik het geen prijs waard? Nee… niet de Rietveldprijs, hooguit een bijzondere aantekening van Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen. Waarom? Welnu ons huis is helemaal niet zo bijzonder. Het ziet er van buiten een beetje uit als een arbeiderswoninkje van net na de oorlog. Knus, dat zeker, een leuke vorm, dat ook, maar niet hemelstormend en zeker geen topdesign. De architect heeft hooguit in de vorm van het hele huizenblok een poging gedaan er een nieuwerwetse lijn in aan te brengen. Hij heeft wat aluminium gebruikt om de truttigheid er een beetje uit te halen maar daarmee krijg je nog geen prijsontwerp.

We hebben waarschijnlijk niet lang op het lijstje gestaan, want een paar weken later mocht ik al een verslag lezen van de commissie van deskundigen. Ze waren ‘en groupe’ langs de genomineerde gebouwen getrokken en de woningen van Leidsche Rijn vielen af gelijk een baksteen. Nou zou ik dat helemaal niet zo erg gevonden hebben, ware het niet dat tussen de regels al te lezen viel waar de deskundigen wel op vielen. Natuurlijk was dat het meest spuuglelijke gebouw van Leidsche Rijn en wel het rubberen condoom van de stadsverwarming. Die intens lelijke, gitzwarte doodkist naast dat prachtige boerderijtje aan de Rijks­straatweg. Ik bevind mij op ‘t ogenblik in een nogal depressieve bui en dat is dan ook de reden dat ik – fietsend richting Utrecht – niet de route langs de doodkist neem. Het aanzicht van dat gebouw maakt me zo verdrietig dat ik de rest van de dag niet meer kan instaan voor mijn gedachten. Van dit ontwerp kan ik alleen maar zeggen dat het letaal is, maaaaaar… neemt u van mij aan, het wint de Rietveld­prijs want dit is architectuur, dit is vernieuwend!

Alleen daarom kan ik het niet uitstaan dat ons huisje afgevallen is van de lijst, want vergeleken met die doodkist is dit topdesign, een absoluut liefdevol kunstwerk, waar je zowel vanaf de binnenzijde als vanaf van de buitenzijde heerlijk truttig van kan genieten. Dames en Heren ondeskundigen, u kunt nu reeds mijn rug bestijgen. Mijn woning wint… het is een heerlijkheidje… een genot… een hartewens, het is alles wat architectuur moet zijn. Lang leve mijn woning, lang leve de truttigheid.