Bel me op: 030-6701184

De wei

Het is alweer een aantal maanden geleden dat wij in onze woning trokken. We voelden ons oprecht pioniers. Het leek alsof we de steppen van Siberië introkken en dat wij het van nu af aan moesten doen zonder elektriciteit en stromend water. We verhuisden naar de rimboe en veel van onze kennissen vonden dat ook echt. Een uithoek van het land op schijnbaar uren afstand van bewoond gebied.

We zaten ook echt in het weiland, als ik de straat uit fietste reed ik recht op groen af wat er voor altijd leek te zullen zijn. Dit was natuurlijk een domme gedachte want we wisten vanaf het begin dat we naar een VINEX-locatie verhuisden en uiteindelijk 150.000 buren zouden hebben. Toch bleef ik met een bepaalde halsstarrigheid vasthouden aan de aanwezigheid van dat weiland. Die fietstochten van en naar het centraal station gingen altijd door het groen. Het was dan ook een prachtig gezicht om die wei, toen het iets warmer werd, gevuld te zien met van die welgevormde Hollandse koeien en daar was zelfs een bijzondere koe bij. Een kunstzinnige boer had met de figuurzaag een prachtige exemplaar gevormd uit triplex en er een duidelijke schildering op aangebracht.

– ‘Martha, 20 jaar!’ stond er op het bord bij het geschilderde rund. In de buurt ervan stond die schonkige, zwartbonte dame, duidelijk getekend door de jaren, maar met blinkende oogopslag en genoeg energie voor nog een jaartje of twee.

Zo’n bord doet je goed als je in zo’n buurt woont. Je voelt je een onderdeel van de weidebevolking. Opeens heb je kennis van iets waar ze in Utrecht stad geen moer van weten. Opeens leef je mee met Martha, een koe van 20 jaar die in haar twintigste lente ook nog eens haar totale melkgift op 150.000 liter bracht. Voorwaar een prestatie.

Waarom dit weideverhaal..?  welnu… de weide is niet meer. Met grof geweld is aan onze idylle een eind gekomen. Tractoren, draglines en ander graaf- en breektuig hebben de wei onherstelbaar vernietigd. Parkwijk krijgt zijn vorm, de wegen zijn al herkenbaar aanwezig bovenop die eens zo mooie, groene wei. Even voelden wij ons bewoners van het polderland, buren van het gras. Heel even, want over een jaar zitten we midden in de stad, de nieuwe stad. Dag wei, daaaaag Martha!