Bel me op: 030-6701184

Ellendetijd

Ik geloof dat ik maar zelden in mijn leven een tijd heb meegemaakt die zo heftig schokt als nu. Het lijkt alsof als niets van het goede dat we de afgelopen decennia hebben opgebouwd blijft bestaan. Alle afspraken over pensioenen, hypotheken, aow-leeftijd, lijfrente, ww-duur worden met voeten getreden en soms in één vergadering van een paar politieke partijen in de vernieling geholpen, zoals dat bijvoorbeeld gebeurde bij het beruchte kunduz-accoord. Even babbelen en hup daar werd de leeftijd voor de AOW verhoogd. Opeens krijgen we met zijn allen een schuldgevoel aangepraat, alsof we jaren willens en wetens ons van de ene lening naar de andere hebben gesleept. Wij zijn er de schuld van dat de Nationale Hypotheeklast zo schrikbarend hoog is geworden.

Geen woord over de banken die ons met het grootste gemak nog wel 50.000 gulden extra wilde lenen, want we konden het toch lekker aftrekken. Wij haalden niet de banken over om ons meer hypotheek te geven, nee zij haalden ons over om toch zoveel mogelijk schuld te nemen. De bomen groeiden immers tot het plafond en verder, wat zouden we ons zorgen maken.

Gelukkig hebben wij en vele andere Nederlanders in die tijd hun hoofd erbij gehouden en de rem gezet op het soms bizarre aanbod van de banken. Nu krijgen wij de schuld van de schuld en dat we het allemaal prettig geregeld hebben als babyboomers. Ik kan die idiote term haast niet meer horen en dan vooral niet de gevoelens die er achter verborgen gaan. Met babyboomers bedoelt men de verwende na-oorlogse generatie die met de vinger in zijn neus zijn zaakjes geregeld heeft en hoog en droog met pensioen is gegaan volgens een fijne regeling die ze zelf ontworpen hebben.

Welnu  ik hoor misschien nog wel tot die babyboomers, maar ik heb mijn hele leven last gehad te behoren tot het staartje van deze babyboom. Voor mij geen werk nadat ik afgestudeerd was. Ik was aardrijkskundeleraar, maar als ik solliciteerde kreeg ik vaak niet eens een brief, ze hadden onvoldoende geld voor de portokosten en het aanschrijven van de meer dan 400 sollicitanten. Tien jaar heb ik in en uit een uitkering gezeten en verder alles gedaan wat er maar voor mijn voeten kwam van optreden tot directie-secretariaten. Vervolgens heb ik gelukkig een tijd – weliswaar parttime – vaste banen gekend, maar het eind van mijn carrière is zoals het begin. Ik ben weer ontslagen en zit weer uitzichtloos in de WW. Mijn wachtgeld is getorpedeerd omdat de stichting waar ik het wachtgeld van ontving failliet is waardoor ook de doorbetaling van mijn pensioenrechten is gestopt. Dit kost mij duizenden euros waar ik tot het eind van mijn leven ‘plezier’ van zal hebben. De ongecontroleerde bezuinigingen en de gedachteloze verhoging  van de AOW-leeftijd leidt bij velen van ons tot grote problemen rond de financiën. Daarbij komt dan nog het wekelijks minder waard worden van mijn huis, mijn lijfrente en dus…. mijn pensioen. Het zijn heerlijke tijde voor domme politici en sombere tijden voor iedereen die denkt.